Jesteśmy gośćmi tego czasu, tego miejsca… Naszym celem tu jest patrzeć, uczyć się, dorastać, kochać, a później wrócić do domu.

– przysłowie aborygeńskie

Aborygeni wierzą, że nic się nie dzieje dla kaprysu, przez pomyłkę czy przypadkowo. Niektórych rzeczy albo jeszcze po prostu nie rozumiemy, albo są one tajemnicą, której dotąd zwykłym śmiertelnikom nie wyjawiono. Rośliny żyją – ich zdaniem – po to, by zapewnić pokarm zwierzętom i ludziom, by wiązać ziarna gleby, by szerzyć piękno, wzbogacać tlenem powietrze i utrzymywać równowagę w przyrodzie. Taki jest cel ich egzystencji. Natomiast zwierzęta wcale nie żyją po to, by stać się pokarmem dla ludzi. Ale, gdy zachodzi taka potrzeba, godzą się na tą rolę. Codziennie rano plemię wysyła do roślin i zwierząt, które mogą się znaleźć na ich drodze, przekaz myślowy, mówiąc im: „Tu jesteśmy, jest nas sześćdziesięcioro troje, idziemy w waszą stronę, chcemy uhonorować cel, dla którego istniejecie”. Decyzja, które z nich zostaną wybrane, należy już do roślin i zwierząt – muszą same między sobą to ustalić. Plemię aborygenów nigdy nie cierpi na brak jedzenia. Przyroda zawsze odpowiada na ich wygłoszony w myśli apel.

Marzysz o wyprawach w dziewicze tereny? Masz dosyć zatłoczonych miast? Tasmania – wyspa na krańcu świata jest idealnym miejscem dla Ciebie. W tym osobliwym miejscu, gdzie przyroda i człowiek zawarły pakt, nad twym spokojnym snem czuwać będą bystre oczy aborygenów.